Dama z tapirem

Nie chwaliłam się tu jeszcze, bo gdzie indziej już tak: jakiś czas temu wygrałam zakupy ze stylistkami dla dwóch osób w konkursie F&F i Avanti. Poszłam z moją panią fotograf, bo jej też się od życia należy. Poniżej widać trochę tego, co na tych zakupach sobie przygarnęłam, generalnie jest więcej i może kiedyś się pojawi, a może nie.
Co do tapira, to panuje pogląd, (na portalach modowo-urodowych w każdym razie) że działa on postarzająco, więc pewnie wyglądam adekwatnie do tego, jak się czuję. Chociaż dowiedziałm się ostatnio, że nie mogę źle się czuć i być chora, bo mam dopiero dwadzieścia parę lat, a kobiety chorują w wieku lat sześćdziesięciu. Pani doktor, jako, że wyglądała na taką pod sześćdziesiątkę, choruje zapewne na głowę. Musiałam to napisać, naprawdę. Aż mi ulżyło. Bo padło tam stwierdzenie absurdalne: pani doktor nie widzi, że mnie boli, więc niemożliwym jest, żebym czuła ból. Pytanie tygodnia zatem: czy ból objawia się w postaci jakichś zmian skórnych? Flagę wywiesza "tu jestem"? Bo nie rozumiem. Czekam, aż internistka, do której jestem zapisana, wróci z urlopu... Jak mnie starość nie powygina, to się może w końcu wyleczę...
Wracając do tapira: uważam, że jest fajny. Może jeszcze kiedyś sobie zafunduję, i zabiorę na jakąś imprezę. Ten niestety się nie załapał, uznałam, że się nie zmieści pod kapturem, a poza tym będzie przyciągał uwagę indywiduów tramwajowych, więc zlikwidowałam. Szkoda trochę... Za to jenot był za mną i grzał mi szyję.

Na dwóch ostatnich zdjęciach z imprezy gościnnie wystąpiła Ana. A napój w mojej szklance, wbrew temu, co głosi napis, jest herbatą (uwielbiam lokale bez ogrzewania...).

Foto: Katarzyna G.

Odzienie: sweter z kołnierzem z jenota - F&F; sukienka+pasek - F&F; rajstopy - z szuflady, tak stare, że ich rodowód zaginął w pomroce dziejów; skarpety - Calzedonia; buty - Deichmann (swoją drogą, rozpadają się już, to ich trzecia zima będzie... a nigdzie nie widać podobnych, albo chociaż równie fajnych); biżuty - prezenty (wszystkie z Azji Centralnej).