5 piosenek

...to za mało. Ale trzeba mieć umiar we wszystkim, zatem, zgapiając od krysztallów, wrzucę i swoje 5 ulubionych piosenek. Problem tylko taki, czy to 5 ulubionych piosenek tygodnia czy wszech czasów. Bo jeśli chodzi o piosenki tygodnia, a nawet miesiąca (czy wręcz albumy), to aktualnie lecą u mnie Lux Occulta - Kołysanki, Thy Worshiper - Czarna Dzika Czerwień i Океан Ельзи - Земля. Wszystko polecam, bo dobre. Z każdego oczywiście znalazłoby się po jednej fajnej piosence, ale postanowiłam w tej kwestii zaufać lastefemowi, który rejestruje, czego słucham przyłączona do matrixa (albo i nieprzyłączona, bo tak czy inaczej, prędzej, czy później, zaskrobie), a nawet od jakiegoś czasu skrobie mi z telefonu.


#5. Ordo Rosarius Equilibrio - Your Sex Is the Scar (feat. Spiritual Front)

Uzależniająca, to pewne. Dlatego znalazła się w moim lastefemowym Top 5. W sumie teraz, jak słucham, to może nie ma szału, ale ma to "coś". Cały album Satyriasis polecam.

#4. Défilé des âmes - Dog's Blood

Jeden z największych smutków neofolku. Jak to wykopałam (a były to czasy dawne, kiedy grzebanie po internecie nie było takim przedzieraniem się przez narośnięte warstwy mułu), to nie mogłam się oderwać przez dłuższy czas. Nadal uważam, że jeden z najpiękniejszych utworów, jakie powstały w południowej Europie. Zespół pod nazwą Défilé des âmes już nie tworzy, aktualnie działają pod szyldem :Skull & Dawn: - łatwo znaleźć na facebooku, wrzucają od czasu do czasu coś nowego.

#3. Andrew Bird - Imitosis

Kolejny smutek, ale już nie neofolk. Andrew jest indie popowy. Poza tym jest świetny, jak piosenka i jak wideoklip (no, czyje one są?). Piosenka, której często słuchałam w chwilach zwątpienia i nie tylko, bo słuchałam też dlatego, że niesamowicie wpada w ucho. Wskazane byłoby zainteresować się całym Armchair Apocrypha, jak się nie jest smutnym człowiekiem zwłaszcza. Bo jak jedna jaskółka wiosny nie czyni (btw kiedy ktoś ostatnio widział jaskółkę?), tak jeden smut nie decyduje o charakterze całego albumu.

#2. Spiritual Front - Cruisin'

Kolejny z tych, które się przyczepiają i nie chcą odpuścić. Kolejny z tych, które znajduję się na świetnych albumach. Zawsze mi się z zimą kojarzy, bo jak to odkryłam i namiętnie słuchałam, to akurat była zima. Z zakupem płyty wiąże się zabawna historia: zamówiłam, po czym po niecałej godzinie dostałam maila ze sklepu, że już mi wysłali. Zanim przelew zdążył dojść. Następnego dnia płyta była u mnie.

#1. Jan A. P. Kaczmarek - Please, Don't Come Here Again / Tu chiami una vita
[klik]
Nijak nie mogę wstawić normalnie :C Nie mogę znaleźć albo jak już mam, to nie wiem, jak to tutaj wtrynić. Jest link zatem.
W każdym razie kolejna smutna piosenka, która łamie serce. Zresztą jak film, na ścieżce dźwiękowej którego się znajduje.

Chyba wychodzę na strasznie smutnego człowieka, tak patrząc po muzyce. Ale to nieprawda. Strasznie smutnym człowiekiem nie jestem.
A w ogóle post to kolejna zapchajdziura, bo mi się nie chce zdjęć wywoływać. A prosto z aparatu nie dam, takie diskonasycenie kolorów, że oczy bolą. W ogóle muszę rozkminić, jak to się robiło, żeby dziad zapisywał tylko w rawach, zamiast raw + jpeg, bo ten jpeg potrzebny mi jak drzwi do lasu. Przez takie zapchajposty wychodzi mi tu jakiś blog o życiu (którego nie mam). Obiecuję, że wezmę się i wywołam zdjęcia, i dam post na inny temat. O ciuchach nic nie będzie, bo nie mam żadnego fotografa pod ręką. Porządnego, znaczy. Nie wiem, czy obsługiwanie lustrzanki i porządne kadrowanie to taka filozofia? Nawet ja to umiem, a jakimś mistrzem fotografii nie jestem. :/ A ze statywem łazić nie zamierzam. Zatem płaszczyka w wiśnie nie pokażę, będzie co innego.